Eindelijk veilig

Het veulen stond daar te trillen, het water druppelde van haar vacht.

Amanda liet langzaam los.

Het jonge paard stond even stil om op adem te komen.

Vervolgens liet ze haar hoofd zakken en gaf Amanda een zacht duwtje tegen haar schouder.

Het gebaar was zacht.

Rustig.

Maar vervuld van iets diepers dan angst.

Amanda haalde diep adem en aaide het veulen over zijn nek.

‘Zie je?’ fluisterde ze zachtjes. ‘Je hebt het gehaald.’

---

Sterker dan de storm

Achter hen kraakten de schuurdeuren, terwijl het vloedwater bleef binnenstromen.

Maar daar, hogerop, onder de eindeloze regen en het verre onweer, had zich zojuist iets voorgedaan dat nog veel heftiger was dan de storm.

Een angstig paard.

Een vrouw die weigerde weg te lopen.

En een stille belofte, meegevoerd door wind en water:

“Je hoeft de overstroming niet alleen te trotseren.”